De Braakmancup is een waar spectakel geweest! Zoveel avonturen dat er zelfs 2 verslagen gemaakt werden! Lees de belevenissen op het Veerse meer door de ogen van Quinta en Frans Sas

De Braakmancup door de ogen van Quinta

Afgelopen weekend streken de Spankeraars neer op het Veerse Meer. Helaas zit zeilen op de Braakman er op dit moment niet in, maar gelukkig werden we gastvrij ontvangen bij WV De Arne.

Voor de noorderlingen was het iets minder ver rijden dan naar de Braakman, al moest de dichtstbijzijnde noorderling nog altijd 156 kilometer enkele reis afleggen. Vrijdagavond waren vrijwel alle noordelingen (en een enkele Vremdijcker) geïnstalleerd en kon het bier rijkelijk vloeien.

Zaterdag gingen we met 13 Spankers van start… althans, dat was de bedoeling. Rien was de haven nog maar net uit of zijn verstaging knapte doormidden. Dat betekende een zaterdag vol rondbellen voor nieuwe verstaging en flink klussen.

Op het water werd fanatiek gevaren, misschien zelfs iets té fanatiek. Af en toe gaven de boten elkaar een kusje, of gewoon een flinke boem. Ronald werd zelfs ondersteboven gebotst. Arjan scheurde ook nog eens zijn spinnaker, we dachten toen dat de pech wel klaar was. Maar nee hoor: Paul liep ook nog een gat in zijn hoofd op, en dat was nog niet alles.

In het laatste rak gingen zowel Chris als Francis om en sloegen door: 360° it is. Helaas klapten de zwaarden eruit of in de zwaarkast, dus het rechtzetten was een enorme klus. Het comité had hun handen er vol aan. Steven de Vries sprong zelfs het water in om te helpen, 3 paar handjes is dan echt fijn. Maar als je dan toch omgaat, doe je het goed en laat je je redden door de KNRM van Veere. Waarvoor dank!

Met deze uitdagende omstandigheden waren de Sassen zaterdag uitstekend op dreef. Ook Jan de Bokx liet zien dat zijn nieuwe thuiswater hem uitstekend lag, met mooie resultaten.

Na afloop werd de intensieve wedstrijddag uitgebreid nabesproken tijdens de beroemde Vremdijck-barbecue, die zoals altijd tiptop verzorgd was. En daarna bleef het nog lang gezellig in het clubhuis.

Enigszins bekomen van zaterdag werd er zondag gewoon weer gestart. Maar wat woei het hard! De Spankeraars keken elkaar nog eens vertwijfeld aan: gaan we wel uitvaren? Uiteindelijk werd de bui aan de wal afgewacht en gingen we toch het water op. De zwaarste windstoten waren inmiddels voorbij, maar met een stevige 5bft was het nog steeds heel hard werken.

Enkele zeilers kozen ervoor om te gaan rescuen, zodat de wedstrijden veilig door konden gaan. Zo geschiedde: met negen boten gingen we het ruige meer trotseren. Wedstrijdleider Fred was onverbiddelijk: vier wedstrijden van drie rondjes. We kwamen immers om te zeilen, dus de uitputtingsslag kon beginnen. Althans, voor de meesten, want bij Ronald knapte de fok in de haven naar beneden dus die kon eerst nog dat probleem fixen.

Vlak voor de start van de tweede wedstrijd helaas weer materiaalpech... Frans Sas kon gelukkig zonder schade de haven bereiken, maar het weekend was voor hem voorbij. Het klassement lag opeens wel open!

Jan de Bokx nam de leiding overtuigend over, terwijl Rien met zijn nieuwe verstaging direct de achtervolging inzette. Ook Ronald had het spul weer heel en voor elkaar en voer mee om te prijzen.

Arjan ging tussendoor nog even zwemmen, net als Yntje even later. Yntje miste zijn hangband en maakte met een achterwaartse koprol . Een 10 voor de afsprong! Alleen de helmstok overleefde het niet. Maar Yntje zou Yntje niet zijn als hij niet genoeg materiaal aan boord had om de helmstok tijdens de wedstrijd te repareren en deze pot ook uit te varen!

Na twee dagen zeilen op het zoute water waren we veranderd in gezouten pindaatjes en hadden we via het zeewater genoeg zout binnengekregen voor de rest van het jaar. Wat was het weer een prachtig weekend, vol avonturen en belevenissen. Precies dat maakt de Vremdijckse Spankercup zo bijzonder.

top 3:
1. Jan en Joris
2. Frans en Douwe (met 3 gemiste wedstrijden!)
3. Ronald en Harry (met een DNF door het omslaan en een gemiste wedstrijd door de geknapte fokkenval)

Tot volgend jaar!

De Braakmancup door de ogen van Frans Sas

De Braakmancup van 2026, was er een “waar spankerzeilers elkaar in den vreemde ontmoetten”. De Vremdijckers leken al een beetje bekend bij hun nieuwe haven van wsv de Arne aan het Veerse meer. Een enorme haven, waar het 10 minuten lopen was van tent naar boot. Verder was het als gewoon. Na nog veel meer uren rijden en file staan dan we al hadden verwacht, was er het bekende warme welkomsbad. Vele kwamen op vrijdagavond, om de 1^e start op zaterdag om 12.00 uur te halen.   

De wedstrijdleider, Fred, lag als vanouds met zijn bootje en stokvlaggen op het deinende meer. De boeien waren gelijk. En de banen en de start lagen er perfect in. De timing van de voorbereidende start signalen kwam op zaterdag zeer precies voor Fred, omdat wedstrijdzeilende prachtige klassieke boeiers met gouden beelden op het roer, na de onderboei, recht door de startlijn konden varen. We hebben er geen last van gehad bij de start.

De wind was stevig, maar rechtvaardig, een goed test voor materiaal en bemanning. Op zaterdag, een gebroken zijstag voor Rien en Bas-Jan, In de laatste pot gingen Chris en Francis om, met discutabel drijfvermogen; de reddingsmaatschappij kwam er aan te pas, en Ronald en Harry, die de zeilen even schoonspoelde, maar wel door konden. Pol met een kop met bloed, maar verder viel het mee. De barbecue s'avonds was weer perfect geregeld. De salades waren weer enorm lekker. Kapot moe maar voldaan het bedje in. 

Op zondag was er discussie over die 16 knoop wind, met wegwaaiende schuimkoppen en het effect van zout water daarop. Rienk en Bas, die nog kei fit waren, en een nieuwe stag hadden gescoord, gooide de 881 er snel in. Er was nu aanzienlijk meer rescue, door degene die niet meer konden zeilen.  Ronald trok de genua touw val kapot, maar vond snel iets nieuws. Sanne werd geruild met Jelle, Steven ruilde Casper voor Eric, Arjan haalde de spi uit de boot, om niet in de verleiding te kunnen komen.  En gaan met die banaan. Wij gingen als de brandweer in de Cupido. Tot er, na de eerste pot een harde knal kwam. Bierstrekker van de zijstag los. Net als Rien konden Douwe en ik “gelukkig" met de goede zijstag terug naar huis varen. Yntje en Steven en Arjan en Frank hebben nog even het zoute water op de zeilen gehad, ze konden de boot zelf leegzeilen. Ko en Colin hebben zich van voren laten zien, net als Yntje en Steven. En Quinta heeft alle wedstrijden weer kunnen uitvaren. Kramp is een emotie?

4 wedstrijden van 45 minuten laagvliegen met een kwartier pauze en dat 2 dagen, de concentratie mocht geen seconde verslappen. De beste waren Jan en Joris; met een blinkende geschilderde 940. De spanker cup Braakman-Arne is voor hun.

En gelukkig hoeven we niet lang te wachten op het volgende mooie evenement, want de Sneekweek staat alweer voor de deur. Zien we je daar?