HHM Race

Ook dit jaar waren er weer een aantal Spankers aanwezig op de Hans Horrevoets Memorial Race (HHMR). Hoewel dit geen officiële door de SKO ‘erkende’ wedstrijd is waren er 4 Spankers present en vormde daarmee het grootste deel van de openboten klasse.

Het is namelijk een handicap wedstrijd en dit jaar waren de andere tegenstanders contenders, Lazers en een Splash. Kenmerkend karakter van de wedstrijd is de vrijheid van de baan. Er moeten namelijk 3 boeien gerond worden, allen SB, maar de volgorde van ronde is vrij. Er wordt gevaren op de rivier de Amer, bij Drimmelen. Dit alles zorgt ervoor dat ingesleten tactieken en routines waardeloos zijn. Het komt aan op wind- en stroom voorspellingen goed bestuderen en daarop gebaseerd een ideale volgorde bepalen.

Dit klinkt ingewikkeld, maar het is gewoon leuk en schept een ontspannen sfeer. Want ondanks dat we allen voor de winst gaan, worden voorafgaand aan de start, de voors en tegens van een Oostwaartse- of Westwaardse start gedeeld. De mening lijkt unaniem, Oost is beter. De wind zou gedurende de dag meer westelijk worden. Startend naar het oosten voorkomt dan dat het laatste rak, van de oostelijke ton naar de finish een kruisrak wordt.

Tijdens de start blijkt er echter toch verdeeldheid te bestaan. Naast mezelf en Coen lijken Herman en Peter van Maurik ook voor oost te kiezen. Wij liggen namelijk aan de Zuidkant van de rivier waar de startlijn richting het oosten gelegen is. Bas Boer en Hans en Roos liggen echter voor de westwaardse lijn die aan de noordzijde van de rivier gelegen is. De start zal zo ook geschieden.

Na de start echter ontvouwt zich het ware plan van Hans en Roos. Het is dubieus en geniaal tegelijk. Direct na de start gaat de 950 overstag, rond de startboei en begint richting het oosten te zeilen. Omdat aan die kant van de rivier veel meer wind staat, compenseert de extra snelheid die ze kunnen maken ruimschoots het verlies van de overstag e.d. Binnen een minuut liggen ze vooraan en lopen verder uit op de boten die vanuit de zuidzijde van de rivier, met weinig wind proberen in het windrijke gebied aan de noordkant te komen. Zij ronden dan ook met ruime voorsprong de 1e ton.

Door wisselende windsterkte en richting wordt er in alle rakken diverse keren de spi gezet en gestreken. Het varieert van krap bezeild tot een ruime reach. Hierdoor blijft het een spannende strijd tot het eind. Met name tussen de 947 en de 22, deze wisselen geregeld van positie. De 950 blijft aan kop, al leek het er op enig moment op dat ze voorbijgelopen werden. Die vlaag hield echter niet lang genoeg stand.

De 337 zagen we pas weer terug bij de finish omdat Bas wel gewoon richting het westen doorgevaren was na de start. Hij finishte als 2e Spanker achter Hans en Roos. Omdat hij met uitgebouwd grootzeil en mast-top-spi voer had hij een zwaardere rating. Of hij genoeg voorsprong had moest blijken tijdens de prijsuitreiking.

Op de wal was het natuurlijk gelijk discussie of de start tacktiek van Hans en Roos acceptabel was en wilde men weten waarom de 337 toch naar het westen gegaan was. Het laatste was vrij simpel, hij was te laat terug bij het start gebied om nog op tijd naar het oosten te starten. (Waarschijnlijk de tijd vergeten tijdens het vinden van de juiste trim voor het, de avond ervoor in elkaar gekluste, experimentele, grootzeil.)
Na raadplegen van het comité bleek de start van Hans volledig binnen de vrije interpretatie van de baan te vallen. Nu bleek ook dat de start tactiek door Roos bedacht was en niet zoals iedereen verwachte door Hans. De credits gaan dus uit naar haar voor het bepalen van de winnende tactiek. Of dit bij al hun overwinningen van dit jaar het geval is geweest zal nooit duidelijk worden, laten we het op goed teamwerk houden.

De uiteindelijke uitslag was als volgt:
1e 950 Hans en Roos
2e 22 Jim en Coen
3e 947 Herman en Peter
4e 337 Bas en bemanning

Jim Horrevoets
Spanker 22
 

Terug