Het nieuwe jaar op de schaats

Zaterdag 29 januari, de nieuwjaarsborrel. Het zonnetje schijnt aan een helder blauwe lucht en er waait een aangenaam frisse wind, kortom een ultieme dag voor een rondje op de schaats. Als om half twee de laatste spankeraars zijn geariveerd, terwijl de vroege vogels al van een heerlijk bakje koffie hebben genoten, worden we welkom geheten door meneer de voorzitter Jim Horrevoets. Vervolgens spreidt Hans Brockhus zijn ideeën uiteen over het verdere verloop van de dag; allereerst een goede anderhalf uur vrij-schaatsen (lees trainen), vervolgens een heuze wedstrijd over het 5km lange parkours en afsluitend de eigenlijke borrel. Tijdens het ‘vrij-schaatsen’ wordt, geheel in lijn met het spankerzeilen, de schaatstechniek aan elkaar uitgelegd en geoefend. Iedereen geniet.

Half 4, het grote moment is aangebroken, DE WEDSTRIJD. Allereerst wordt het veld opgedeelt in twee klassen op basis van rating; de jeugd en de volwassenen. Het eerste startschot valt. Door het ontbreken van de juiste startprocedure en de bijhehorende vlaggen, in combinatie met de gretigheid van menig spankeraars, starten beide klassen gelijktijdig. In plaats van volle bak en ieder voor zich, zoals tijdens de gemiddelde spankerwedstrijd, wordt sociaal het eerste voor- en in de windse rak (lees, de eerste kilometer) in een treintje afgelegd. Ierdeen is in een goede bui en vol goede moed, want de onbetwiste spankerkampioen Kees de vries is nog niet voorin het treintje te vinden.....

Nu nadert het treintje het eerste reachrak. Hans vindt dat het wel een tandje harder kan en hijst spreekwoordelijk de spi, Jelle Gerbrandy volgt zijn voorbeeld. Samen nemen ze afstand van het treintje en besluiten ze samenwerkend richting de finish te gaan schaatsen. Na een tijd afwisselend op kop gereden te hebben, nadert het laatste lange voor de windse rak naar de finisch. Hans hijst weer zijn spinnaker en met Jelle in zijn kielzoog schieten ze alles en iedereen in een rotvaart voorbij. Nog slechts één bocht en dan nog een goede 100 meter naar de daadwerkelijke finish. Hans, al heerlijk verzuurt door het laatste stuk op kop gereden te hebben, weet dat hij in de bocht flink zal moeten versnellen om de rappe Jelle voor te kunnen blijven. Hans valt in de bocht aan en...........valt, letterlijk. Door de hoge wrijvingscoëfficiënt van het ijs (lees, ruw ijs met scheuren) weet hij geen Anni Friesinger finish te bewerkstelligen. Jelle is de nieuwe Nederlands kampioen Spankeraar op de schaats!!

Maar daarmee is de strijd nog niet gestreden, want ook achterin werd om elke plek gevochten, zoals we van Spankeraars gewent zijn. Cisco de Bruin pakt de zeer verdienstelijke 3 plaats en Lex de Hoo valt net buiten het podium op plek 4. Daarachter zijn Jim Horrevoets en Bas-Jan de Bruin in een heftige strijd geweven die pas op de finish wordt beslist. Bas-Jan blijkt Jim toch de meerdere. Welke klassering dan ook, iedereen is euforisch. Kees de Vries is niet de nummer 1, maar is zelfs door bijna iedereen verslagen. Blijkbaar kan Kees toch echt niet zonder Frans, die zijn plaats als bemanning had verruild voor toeschouwer.

Het vertellen van sterke verhalen over de wedstrijd zet zich binnen voort onder het genot van een drankje. Jim had de eer om de prijzen uit te reiken. Weduwe Joutstra voor winnaar Jelle, maar er was nog een winnaar...... Namelijk, Steven de Vries (zoon van Yntje de Vries, Spanker 964). Hij mag zich na een mooie strijd winnaar van Spankerjeugd noemen!
Met de uitreiking van de nieuwe wedstrijdkalender, waar dit keer niet één maar een heel veld Spankers op is te bewonderen (klik hier voor de kalender), wenden de gespreken zich naar het komend seizoen. Waarin misschien niet Kees en Frans, maar Jelle de nieuwe favoriet is.....

p.s. Wie herkent de bekende schaatsgrootheid op een van de foto’s........
 

Terug